Artykuł Jacka Alexandra o AA

P-12_Jack_Alexander_Article.indd 2 7/29/22 4:06 PM Publikacja zaaprobowana przez Konferencję Służb Ogólnych AA Ten artykuł stał się kamieniem milowym w historii AA Artykuł Jacka Alexandra o AA
PREAMBUŁA AA Anonimowi Alkoholicy są wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy dzielą się nawzajem doświadczeniem, siłą i nadzieją, aby rozwiązać swój wspólny problem i pomagać innym w wy - zdrowieniu z alkoholizmu. Jedynym warunkiem uczestnictwa we wspólnocie jest chęć zaprzestania picia. Nie ma w AA żadnych składek ani opłat, jesteśmy samowystarczalni, poprzez własne dobrowolne datki. Wspólnota AA nie jest związana z żadną sektą, wyzna - niem, działalnością polityczną, organizacją lub instytucją, nie angażuje się w żadne publiczne polemiki, nie popiera ani nie zwalcza żadnych poglądów. Naszym podstawowym celem jest trwać w trzeźwości i pomagać innym alkoholikom w jej osiągnięciu. Copyright© by the A.A. Grapevine, Inc. przedrukowano za zgodą Tytuł oryginału: „The Jack Alexander Article about A.A.” Copyright© 2017 by Alcoholics Anonymous World Services, Inc All Rights Reserved Wszelkie prawa zastrzeżone Reprinted by Special Permission of The Saturday Evening Post Copyright 1941 The Curtis Publishing Company Additional copies available from Alcoholics Anonymous World Services, Inc. Przedrukowano za specjalną zgodą The Saturday Evening Post Copyright 1941 The Curtis Publishing Company Dodatkowe kopie dostępne w Alcoholics Anonymous World Services, Inc. Przełożono z angielskiego i wydano za zgodą Służb Świa- towych Anonimowych Alkoholików (A.A.W.S.). Żadna część niniejszej pracy nie może być powielana w jakiejkolwiek for - mie i jakimkolwiek języku bez pisemnej zgody A.A.W.S. Wydawca Fundacja Biuro Służby Krajowej Anonimowych Alkoholików w Polsce ul. Piękna 31/37, 00-677 Warszawa tel. +48 22 828 04 94 e-mail: aa@aa.org.pl www.aa.org.pl Warszawa 2024 ISBN 978-83-66959-58-3 U- 14 Artykuł   Jacka   Alexandra   o AA
4 5 Dzisiaj służby AA na całym świecie są w całości utrzy - mywane z datków od grup AA, pojedynczych członków AA oraz ze sprzedaży książek i broszur. General Service Office 2 mieści się obecnie w większej siedzibie. Zatrudnia zarówno członków AA, jak i niealko - holików – równie oddanych pracowników. Fundacja Ano - nimowych Alkoholików stała się General Service Board of Alcoholics Anonymous 3 z dwudziestoma jeden powier - nikami, z których siedmiu nie jest alkoholikami. Ta prosta struktura, która okazała się tak ważna dla rozwoju AA, jest w dużej mierze taka sama, jaką zastał Jack Alexander w roku 1941. 2 Odpowiednikiem GSO w Polsce jest Biuro Służby Krajowej AA, ul. Piękna 31/37, 00-677 Warszawa, tel. +48 22 828 04 94. 3 Odpowiednikiem polskim jest Rada Powierników Służby Krajowej AA, która składa się z: czternastu po - wierników, przedstawicieli regionów, maksymalnie pięciu powierników klasy A (niealkoholików) oraz dwóch dele - gatów narodowych. NOTA Publikacja tekstu pt. „Anonimowi Alkoholicy” autorstwa Jacka Alexandra w „Saturday Evening Post” z 1 marca 1941 roku stała się kamieniem milowym w historii tej Wspól- noty. Chociaż wcześniej ukazał się już jeden artykuł w prasie krajowej, to relacja w „Post” o garstce mężczyzn i kobiet, którzy osiągnęli trzeźwość dzięki AA, w dużej mierze przy - czyniła się do wzrostu zainteresowania Wspólnotą w kraju i na świecie. Historia z „Post” przypomina o tym, że AA rozwinęło się w stosunkowo krótkim czasie. W 1941 roku około 2000 mężczyzn i kobiet z powodzeniem realizowało w życiu Pro - gram AA. Dzisiaj liczba ta przekracza 2 000 000, a ponad 125 000 grup spotyka się regularnie w całych Stanach Zjed - noczonych i Kanadzie oraz w 180 innych krajach 1 . W 1941 roku Jack Alexander pisał o znaczeniu po - kory oraz służby, które cechowały Program AA, a także tych, którzy go wówczas praktykowali. Od tamtego cza - su Anonimowi Alkoholicy ogromnie się rozwinęli. Ale ta sama świadomość potrzeby służenia innym alkoholikom w duchu pomocy i pokory pozostaje fundamentem naszej Wspólnoty. Ten historyczny artykuł został przedrukowany z my - ślą o wszystkich członkach AA, starych i nowych, którzy podzielają zainteresowanie początkami Anonimowych Alkoholików. Czytelnikom przypominamy, że tekst ten został po raz pierwszy opublikowany w marcu 1941 roku, gdy AA istnia - ło od niespełna sześciu lat. Czytając informacje o datach, kolejności powstawania i liczbie członków poszczególnych grup, należy wziąć ten fakt pod uwagę. Na stronach piętnastej i szesnastej opisano początko - wą pomoc Johna D. Rockefellera, Jr. Pomoc ta, chociaż skromna, była ważna dla AA w tym wczesnym, trudnym okresie. Ale być może jeszcze ważniejsza stała się kon - kluzja Johna D., że Anonimowi Alkoholicy powinni sami finansować swoją działalność – wniosek, który doprowadził do ustanowienia wyjątkowej i żywotnej tradycji samowy - starczalności AA. 1 Dane z roku 2022.
7 Anonimowi   Alkoholicy Jack Alexander P EWNEGO PEWNEGO POPOŁUDNIA, kilka ty - godni temu, trzech mężczyzn siedziało wokół łóżka pacjenta alkoholika na oddziale psychiatrycznym głów - nego szpitala w Filadelfii. Mężczyzna w łóżku, zupełnie dla nich obcy, miał zmizerowany wygląd i nieco ogłu - piałe spojrzenie, jakie miewają pijacy, gdy dochodzą do siebie po popijawie. Jedynym wartym uwagi szczegółem u odwiedzających, oprócz oczywistego kontrastu pomię - dzy ich zadbanym wyglądem a wyglądem pacjenta, był fakt, że każdy z nich wcześniej wielokrotnie doświadczał tego samego stanu. Byli oni członkami Anonimowych Alkoholików, grupy osób mających niegdyś problem z pi - ciem, którzy z pomagania innym w pokonywaniu nałogu alkoholowego uczynili swoje powołanie. Mężczyzna leżący w łóżku był mechanikiem. Jego go - ście odebrali wykształcenie w Princeton, Yale i Pensylwa - nii, a z zawodu byli: sprzedawcą, prawnikiem i specjalistą od reklamy. Niecały rok wcześniej jeden z nich leżał skrę - powany na tym samym oddziale. Jeden z jego towarzyszy zwykł, jak mawia się wśród alkoholików, bywać w sanato - riach. Jeździł z zakładu do zakładu, zamęczając personel wiodących w kraju placówek leczenia alkoholików. Drugi spędził dwadzieścia lat w murach zakładów opiekuńczych, marnując życie swoje, swojej rodziny, pracodawców i wie - lu krewnych, którzy pełni najlepszych intencji odważyli się interweniować. Powietrze na oddziale było ciężkie od woni paraldehy - du, nieprzyjemnego koktajlu pachnącego jak mieszanka alkoholu i eteru, którego szpitale używają czasami, by powstrzymać drgawki u pijaka i ukoić jego rozedrgane nerwy. Goście zdawali się tego nie zauważać, podobnie jak przygnębiającej atmosfery, która unosi się nawet na najschludniejszym z oddziałów psychiatrycznych. Paląc papierosy, rozmawiali z pacjentem przez około dwadzie - ścia minut, po czym odeszli, zostawiając swoje wizytówki. Powiedzieli mu, że jeśli poczuje potrzebę zobaczenia się z jednym z nich, wystarczy, że zadzwoni.
8 9 niejasne poczucie dyskomfortu poprzedzające napad pi - jaństwa, przebudzenie po tym szaleństwie i niemożność przypomnienia sobie, co działo się przez kilka dni, oraz prześladujący lęk, że może potrącili kogoś podczas jazdy samochodem. Opowiadają o „ćwiartkach” ginu ukrytych za obraza - mi i w skrytkach rozmieszczonych od piwnicy po strych, o przesiadywaniu całymi dniami w kinie, aby odpędzić pokusę napicia się, o wymykaniu się z biura na parę szyb - kich w ciągu dnia. Mówią o utracie pracy i kradzieży pie - niędzy z torebek żon, o dodawaniu pieprzu do whisky, aby nadać jej ostrego smaku, o piciu gorzkich nalewek i leków uspokajających, płynu do płukania ust czy toników do włosów; o wyczekiwaniu przed pobliską knajpą dziesięć minut przed jej otwarciem. Opisują rękę tak rozedrganą, że nie była w stanie unieść do ust kieliszka bez rozlania zawartości, picie alkoholu z kufla do piwa, mimo ryzyka ukruszenia przedniego zęba, ponieważ kufel łatwiej utrzy - mać dwiema rękami; owijanie jednego końca ręcznika wo - kół szklanki i przerzucanie go przez kark, tak, aby ciągnąc za wolny koniec na zasadzie bloku, przybliżyć szklankę do ust; ręce tak roztrzęsione, że czuje się, jakby miały się oderwać i ulecieć w przestrzeń. Siedzenie godzinami na rękach, aby temu zapobiec. Te i inne tajniki pijackiego warsztatu zwykle przeko - nują alkoholika, że rozmawia z braćmi krwi. Tym samym zostaje zbudowany most zaufania nad przepaścią pijanej logiki i działania, które wprawiały w zakłopotanie lekarza, pastora, księdza czy nieszczęsnych krewnych. Dzięki te - mu połączeniu, owi fachowcy w alkoholowym rzemiośle podsuwają, kawałek po kawałku, szczegóły programu na życie, który zadziałał w ich przypadku i, jak sądzą, może pomóc każdemu innemu alkoholikowi. Przyznają, że poza ich orbitą pozostają tylko ci, którzy są psychotykami lub już cierpią na fizyczne uszkodzenie nazywane rozmięk - czeniem mózgu. Równocześnie dbają o to, aby potencjal - ny kandydat otrzymał potrzebną pomoc medyczną. W IELU LEKARZY i personel zakładów leczniczych w całym kraju sugeruje swoim pijącym pacjentom kontakt z Anonimowymi Alkoholikami. W niektórych D ALI MU JASNO DO ZROZUMIENIA, że jeżeli naprawdę zechce przestać pić, przerwą swoją pra - cę lub wstaną w środku nocy, aby pospieszyć do niego, gdziekolwiek będzie. Jeżeli nie zdecyduje się zadzwonić, będzie to koniec całej historii. Członkowie Anonimowych Alkoholików nikogo nie ścigają ani nie pieszczą się z oso - bami udającym zainteresowanie, znają dziwne sztuczki alkoholików, tak jak nawrócony oszust zna sztukę nacią - gania ludzi. W tym tkwi wyjątkowa siła ruchu, który w ciągu mi- nionych sześciu lat pomógł wrócić do zdrowia około dwóm tysiącom mężczyzn i kobiet, z których wielu zosta - ło uznanych przez medycynę za przypadki beznadziejne. Lekarzom i duchownym, działającym razem lub osobno, zawsze udawało się uratować kilka przypadków. W po - jedynczych razach pijacy znajdowali własne metody rzu - cenia nałogu. Nie czyniło to jednak wyłomu w problemie alkoholizmu, który pozostaje jedną z wielkich, nierozwią - zanych zagadek zdrowia publicznego. Z natury drażliwy i podejrzliwy, alkoholik lubi być pozostawiony sam sobie i jest to wygodny sposób igno - rowania tragedii, jaka w międzyczasie staje się udziałem jego bliskich. Desperacko trzyma się przekonania, że cho - ciaż w przeszłości nie radził sobie z alkoholem, w końcu uda mu się pić w sposób kontrolowany. Alkoholik, jedna z najdziwniejszych osobliwości medycyny, jest niejedno - krotnie człowiekiem o przenikliwej inteligencji. Stacza pojedynki z profesjonalistami i bliskimi, którzy usiłują mu pomóc i czerpie perwersyjną satysfakcję, wyłapując błędy w ich argumentacji. N IE MA takiego usprawiedliwienia dla picia, którego Anonimowi Alkoholicy nie słyszeli lub nie stosowali sami. Kiedy któryś z ich potencjalnych współtowarzyszy podaje im jakiś powód upicia się, mają w odpowiedzi pół tuzina podobnych z własnego doświadczenia. Trochę zbija go to z tropu, więc zaczyna się bronić. Patrzy na ich schludny wygląd i gładko ogolone twarze i oskarża ich o bycie świętoszkami, którzy nie wiedzą, jak to jest zmagać się z piciem. Odpowiadają, przytaczając własne historie: podwójne szkockie i brandy przed śniadaniem,
10 11 W INNYM MIEŚCIE słyszałem, jak sędzia zwolnił warunkowo pijanego kierowcę za poręczeniem członka AA. Ten ostatni w swoich pijackich czasach roz - bił kilka samochodów i zabrano mu czasowo prawo jazdy. Sędzia znał go i nie miał oporów, by mu zaufać. Pewien błyskotliwy dyrektor firmy reklamowej wyznał, że dwa lata wcześniej żebrał i sypiał w bramie. Miał ulubioną miejscówkę, którą dzielił z innymi włóczęgami. Wraca tam co kilka tygodni, składając im wizytę tylko po to, by się upewnić, że nie śni. W Akron, tak jak w innych ośrodkach przemysłowych, dużą część grup stanowią pracownicy fizyczni. W Cleve - land Athletic Club jadłem obiad z pięcioma prawnikami, księgowym, inżynierem, trzema sprzedawcami, agentem ubezpieczeniowym, barmanem, dyrektorem jednego z sie - ci sklepów, kierownikiem sieci sklepów i kierownikiem niezależnego sklepu oraz przedstawicielem fabryki. Byli członkami zespołu, który koordynuje działanie dziewięciu sąsiadujących grup. Cleveland, z ponad 450 członkami, jest największym z ośrodków AA. Następne co do wiel - kości zlokalizowane są w Chicago, Akron, Filadelfii, Los Angeles, Waszyngtonie i Nowym Jorku. W sumie grupy znajdują się w około pięćdziesięciu dużych i mniejszych miastach. O MAWIAJĄC swoją działalność, AA-owcy mówili o ratowaniu pijaków jako o „ubezpieczeniu” dla sa - mych siebie. Z dotychczasowego doświadczenia grupy wynika, że jeśli ozdrowiały pijak przestanie działać, to prawdopodobnie wróci do picia. Nie ma czegoś takiego, jak były alkoholik. Jeżeli ktoś jest alkoholikiem – czy - li osobą, która nie jest zdolna do normalnego picia – pozostaje alkoholikiem do śmierci, tak jak cukrzyk po - zostaje cukrzykiem. Najlepsze, czego może dla siebie oczekiwać, to zatrzymanie dalszego rozwoju choroby, a ratowanie pijaków jest jego insuliną. Przynajmniej tak utrzymują AA-owcy, a opinia medyczna jest skłonna ich poprzeć. Wszyscy, z wyjątkiem kilku, mówili, że straci - li wszelkie pragnienie alkoholu. Większość z nich ser - wuje alkohol w swoich domach, kiedy wpadają do nich przyjaciele, i wciąż chadza do barów z pijącymi znajo - miastach sądy i kuratorzy współpracują z miejscową grupą AA. W kilku miejskich oddziałach psychiatrycznych wo - lontariusze Anonimowych Alkoholików mają takie same prawa do wizyt jak członkowie personelu. Jednym z nich jest szpital ogólny w Filadelfii. Doktor John F. Stouffer, główny psychiatra, mówi: „Przyjmujemy tu alkoholików, których w większości nie stać na leczenie prywatne, i jest to zdecydowanie najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek byli - śmy im w stanie zaoferować. Nawet pośród tych, którzy od czasu do czasu lądują tutaj z powrotem, obserwuje - my głęboką przemianę osobowości. Ledwo byście ich poznali”. „Illinois Medical Journal” w artykule z grudnia ubie - głego roku, posunął się dalej niż dr Stouffer, stwierdzając: „To naprawdę cud, gdy osoba, która latami była mniej lub bardziej, ale stale, pod wpływem alkoholu i do której przyjaciele stracili resztki zaufania, przesiedzi całą noc z pijakiem i, zgodnie z zaleceniem lekarza, w określo - nych odstępach czasu, będzie podawała mu małą dawkę alkoholu, sama nie pijąc ani kropli”. To, czemu poświęcają się Anonimowi Alkoholicy, przypomina klimat przygód z „Tysiąca i jednej nocy”. Często wiąże się to z czuwaniem nie tylko przy, ale i nad zamroczoną osobą, jako że wielu alkoholikom pomysł wy - skoczenia przez okno wydaje się w takim zamroczeniu dość atrakcyjny. Tylko alkoholik może godzinami przesia - dywać przy innym alkoholiku z właściwą sobie mieszanką dyscypliny i współczucia. Podczas niedawnej podróży po Wschodzie i Środ - kowym Zachodzie Stanów spotkałem i rozmawiałem z dziesiątkami AA-owców, jak sami siebie nazywają, i stwierdziłem, że są to niezwykle spokojni, toleran - cyjni ludzie. W jakiś sposób wydawali się być lepiej zintegrowani niż przeciętna grupa niealkoholików. Ich przemiana z wrogów policji, pijących podłe wynalazki i w niektórych przypadkach damskich bokserów, była zaskakująca. Dowiedziałem się, że redaktor działu miej - skiego, jego asystent oraz znany w całym kraju reporter w jednej z najbardziej wpływowych gazet w kraju byli członkami AA, i to cieszącymi się dużym zaufaniem ich wydawcy.
12 13 tradycyjnych metod leczenia medycznego i uzdrowień dzięki religii, ale nieoficjalnie ocenia się, że przeciętnie są one skuteczne w nie więcej niż dwóch lub trzech pro - centach przypadków. Chociaż jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, że Ano - nimowi Alkoholicy są definitywną odpowiedzią na alko - holizm, ich krótka historia jest imponująca i otrzymują pełne nadziei poparcie. John D. Rockefeller, Jr. pomógł pokryć koszty związane z rozpoczęciem działalności AA i zrobił wszystko, co w jego mocy, aby zainteresować nią innych wybitnych ludzi. D AR ROCKEFELLERA był niewielki, stosownie do zaleceń założycieli, aby ruch AA był dobrowolny i nieopłacany. Nie ma organizatorów z pensjami, skła - dek, urzędników i żadnej centralnej kontroli. Na czynsz za pomieszczenia, w których odbywają się spotkania, zbiera się pieniądze, puszczając w obieg kapelusz na mityngach. W niewielkich społecznościach nie robi się zbiórki, po - nieważ spotkania odbywają się w prywatnych domach. Małe biuro w centrum Nowego Jorku działa tylko jako punkt informacyjny. Nie ma żadnej nazwy na drzwiach, a pocztę odbiera się anonimowo poprzez skrytkę pocz - tową. Jedyny dochód, czyli pieniądze otrzymywane ze sprzedaży książki opisującej działalność Wspólnoty, po - zostaje w gestii Fundacji Alkoholików, jej rady złożonej z trzech alkoholików i czterech niealkoholików. W Chicago dwudziestu pięciu lekarzy pracuje ramię w ramię z Anonimowymi Alkoholikami, świadcząc usłu - gi i kierując swoich uzależnionych pacjentów do grupy liczącej obecnie około dwustu członków. Taka sama współpraca istnieje w Cleveland, w mniejszym stopniu również w innych ośrodkach. Lekarz, dr W. D. Silkworth, z Nowego Jorku jako pierwszy udzielił wsparcia ruchowi AA. Jednakże wielu lekarzy pozostaje sceptycznych. Dok - tor Foster Kennedy, wybitny nowojorski neurolog, praw - dopodobnie miał na myśli AA-owców, gdy na spotkaniu rok temu stwierdził: „Cel tych, którzy są zaangażowani w walkę z alkoholizmem, jest szczytny, ich sukcesy są znaczące i uważam, że lekarze dobrej woli powinni im pomóc”. mymi. AA-owcy raczą się napojami bezalkoholowymi i kawą. Jeden z nich, kierownik sprzedaży, jest barmanem na corocznym firmowym jamboree w Atlantic City i spędza noce układając zabawowiczów do łóżek. Zaledwie kilku spośród zdrowiejących nie potrafi pozbyć się uczucia, że w każdej chwili mogą bezmyślnie złapać za kieliszek i wpaść znowu w katastrofalne pijaństwo. Jeden AA - -owiec, który jest urzędnikiem w mieście na Wschodzie, nie wypił ani kropli od trzech i pół roku, ale mówi, że wciąż musi przyspieszać kroku koło barów, aby oszukać stary impuls. Jest on jednak wyjątkiem. Jedynym kacem z dawnych czasów, który jest utrapieniem dla anonimo - wego alkoholika, jest powtarzający się koszmar senny. We śnie widzi on siebie na wznoszącej fali pijackiej euforii w środku potężnej balangi, usiłującego za wszelką cenę ukryć swój stan przed resztą towarzystwa. W większości przypadków nawet ten symptom wkrótce znika. Zaskaku - jące jest to, że wskaźnik zatrudnienia pośród tych ludzi, którzy z powodu pijaństwa tracili poprzednio jedną pra - cę po drugiej, wynosi podobno około dziewięćdziesięciu procent. Anonimowi Alkoholicy deklarują stuprocentową skuteczność w przypadku osób pijących, bez poważnych zaburzeń psychicznych, które szczerze chcą rzucić na - łóg. Dodają, że program nie zadziała u tych, którzy tylko „chcą chcieć przestać” lub którzy chcą przestać z obawy przed utratą rodziny lub pracy. Skuteczne pragnienie za - przestania picia, jak twierdzą, musi być oparte na dobrze pojętym interesie własnym; kandydat musi chcieć uwolnić się od alkoholu, aby uniknąć więzienia lub przedwczesnej śmierci. Musi mieć dość całkowitej samotności w spo - łeczeństwie, która dotyczy każdego pijącego nałogowo, i musi chcieć uporządkować swoje pogmatwane życie. Ponieważ nie jest możliwe wyeliminowanie wszyst - kich kandydatów z zaburzeniami psychicznymi, wskaźnik wyzdrowień spada poniżej progu stu procent. W ocenie AA pięćdziesiąt procent alkoholików, którzy tu trafiają, zdrowieje niemal natychmiast, dwadzieścia pięć procent wraca do zdrowia po jednym czy dwóch nawrotach choro - by, a reszta pozostaje niepewna. Ten wskaźnik powodzenia jest wyjątkowo wysoki. Brakuje statystyk dotyczących
14 15 do Orangeburga i wygłaszali prelekcje, a w niedzielne wieczory pacjenci byli zabierani stanowymi autobusami do wynajmowanego przez grupę z Manhattanu klubu na West Side. Z dokumentacji szpitalnej datowanej na 1 lipca ubie - głego roku, a więc jedenaście miesięcy później, wynika - ło, że z pięćdziesięciu czterech pacjentów skierowanych do Anonimowych Alkoholików siedemnastu nie miało nawrotu choroby, a czternastu innych miało tylko jeden. Z pozostałych – dziewięciu wróciło do picia w swoich lokalnych społecznościach, dwunastu wróciło do szpitala, a dwóch nie udało się odnaleźć. Doktor Blaisdell pisał przychylnie o działalności AA do Stanowego Departamen - tu Higieny Psychicznej i chwalił je oficjalnie w swoim ostatnim sprawozdaniu rocznym. Jeszcze lepsze rezultaty uzyskano w dwóch pań - stwowych instytucjach w New Jersey: Greystone Park i Overbrook, do których ze względu na ich niewielką od - ległość od zamożnych podmiejskich osiedli trafiają pa - cjenci o lepszym statusie ekonomicznym i społecznym niż do Rockland. Według informacji AA, z siedmiu pa - cjentów, zwolnionych z placówki Greystone Park w cią - gu dwóch lat, abstynencję od roku do dwóch zachowało pięć osób. Ośmiu z dziesięciu zwolnionych z Overbrook utrzymywało abstynencję przez mniej więcej ten sam okres. Inni doświadczyli od jednego do kilku epizodów picia. W ŚRÓD autorytetów nie ma zgody, co do odpowie - dzi na pytanie, dlaczego niektórzy ludzie stają się alkoholikami. Nieliczni sądzą, iż ktoś „rodzi się alkoholi - kiem”. Mówią, że można się urodzić z dziedziczną predys - pozycją do alkoholizmu, tak jak można się urodzić z po - datnością na gruźlicę. Reszta wydaje się zależeć od środo - wiska i doświadczeń. Jednakże inna teoria utrzymuje, iż niektórzy ludzie są uczuleni na alkohol, tak jak uczuleni na pyłek cierpią na katar sienny. Znaleziono tylko jedną cechę wspólną wszystkim alkoholikom – niedojrzałość emocjonalną. Blisko z tym związane jest spostrzeżenie, że wielu alkoholików to jedynacy, młodsze dzieci, jedyni chłopcy w rodzinie dziewczynek lub jedyne dziewczyn - Dzięki aktywnemu wsparciu dwóch lekarzy dobrej wo - li, dr. A. Wiese Hammera i C. Dudleya Saula, filadelfijska grupa stała się jedną z bardziej skutecznych młodszych grup. Ruch w Filadelfii został zapoczątkowany ad hoc w lutym 1940 roku, gdy biznesmen, który był nawróco - nym AA-owcem został przeniesiony do Filadelfii z No - wego Jorku. Obawiając się powrotu do nałogu z powodu niemożności pomagania innym, nowoprzybyły zebrał trzech tutejszych pijaków i zaczął nad nimi pracować. Postawił ich na nogi i cały kwartet zaczął wyławiać ko - lejne przypadki. Do połowy grudnia dołączyło do nich dziewięćdziesięciu dziewięciu alkoholików. Osiemdzie - sięciu sześciu z nich zachowuje całkowitą abstynencję: trzydziestu dziewięciu ma od jednego do trzech miesięcy, siedemnastu od miesiąca do sześciu, a dwudziestu pięciu od sześciu do dziesięciu miesięcy abstynencji. Pięciu, któ - rzy przynależeli wcześniej do grup w innych miastach, nie pije od roku do trzech lat. W CHWILI obecnej rekord nieprzerwanej abstynen - cji należy do Akron – kolebki ruchu AA. Według najnowszych informacji, dwóch członków AA utrzymuje trzeźwość od pięciu i pół roku, jeden od pięciu lat, trzech od czterech i pół roku, jeden – ten sam okres z jedną wpadką, trzech przez trzy i pół roku, siedmiu od trzech lat z jednym potknięciem każdy, a trzynastu od dwóch lat. Wcześniej większość akrończyków i filadelfijczyków nie była w stanie trzymać się z dala od alkoholu dłużej niż kilka tygodni. Na Środkowym Zachodzie Stanów praca odbywa się prawie wyłącznie z osobami niewymagającymi hospi - talizacji. Grupa nowojorska specjalizuje się dodatkowo w przypadkach hospitalizowanych i osiąga zaskakujące wyniki. W lecie 1939 roku grupa ta rozpoczęła pracę z alkoholikami przebywającymi w szpitalu stanowym Rockland w Orangeburgu – ogromnym sanatorium psy - chiatrycznym, dokąd trafiają beznadziejni alkoholicy z wielkomiejskich aglomeracji. Przy wsparciu dr. R. E. Blaisdella, sprawującego nadzór medyczny, stworzono w ośrodku grupę, a mityngi odbywały się w sali rekreacyj - nej. Anonimowi Alkoholicy z Nowego Jorku przyjeżdżali
16 17 P O WYJŚCIU z alkoholowego zamroczenia ofiara jest zaskoczona. Nawyk stał się obsesją bez jakiejkolwiek świadomości z jej strony. Po pewnym czasie nie potrzebu - je już swoich racjonalizacji, aby usprawiedliwić zabójczy pierwszy kieliszek. Wie tylko, że nadmiernie odczuwa dwa stany – niepokój albo ekscytację – i zanim zorientuje się, co jest grane, stoi w barze z pustą szklanką po whi - sky przed sobą i z pulsującym doznaniem w gardle. Jakąś szczególną sztuczką umysłu człowiek ów zdołał zaciągnąć zasłonę przed wspomnieniem intensywnego bólu i wyrzu - tów sumienia spowodowanych poprzednimi ciągami. Po wielu takich doświadczeniach alkoholik zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie rozumie samego siebie; zastanawia się czy jego siła woli, chociaż wydolna i krzepka w innych dziedzinach, nie jest bezbronna wobec alkoholu. Może uporczywie próbować pokonać swoją obsesję i wylądo - wać w zakładzie leczniczym. Może się poddać, uznając walkę za beznadziejną i próbować się zabić. Albo może szukać pomocy z zewnątrz. Jeżeli zgłosi się do Anonimowych Alkoholików, naj - pierw musi przyznać, że alkohol go pokonał i że on sam nie jest w stanie zapanować nad swoim życiem. Osią - gnąwszy ten stan intelektualnej pokory, otrzymuje dawkę religii w najszerszym jej rozumieniu. Prosi się go, aby uwierzył w Siłę, która jest większa od niego samego lub przynajmniej by zachował w tej sprawie otwarty umysł, kontynuując pracę nad resztą programu. Każda koncep - cja Siły Wyższej jest akceptowalna. Sceptyk lub agnostyk może myśleć o swoim Wewnętrznym Ja, cudzie wzrostu, drzewie, zachwycie człowieka nad fizycznym światem, strukturze atomu albo zwykłej matematycznej nieskoń - czoności. Niezależnie od tego, jaką formę przybiera wi - zualizacja, neofitę uczy się, że musi na niej polegać i na swój własny sposób modlić się do tej Siły o moc. Następnie dokonuje on pewnego rodzaju własnej moralnej inwentury przy poufnej pomocy innej osoby – jednego ze swoich sponsorów z AA, księdza, pasto - ra, psychiatry lub kogokolwiek innego wybierze. Jeżeli przyniesie mu to jakąś ulgę, może wstać na mityngu i wy - recytować swoje złe uczynki, ale nie jest to wymagane. Człowiek ów zwraca to, co mógł ukraść w zamroczeniu, podejmuje kroki w celu spłacenia starych długów i zapła - ki w rodzinie chłopców. Wielu z nich wykazywało się wyjątkowymi zdolnościami i było tzw. rozpieszczonymi dziećmi. Sytuację często komplikuje zaburzona relacja rodzin - na, kiedy jedno z rodziców jest bezwzględnie surowe, a drugie nadmiernie pobłażliwe. Każda kombinacja tych czynników plus jeden lub dwa rozwody przyczyniają się do wzrastania neurotycznych dzieci, które są słabo emo - cjonalnie przygotowane do stawienia czoła zwykłym re - aliom dorosłego życia. W poszukiwaniu ucieczki, można zatracić się w interesach, pracy od dwunastu do piętnastu godzin dziennie, sporcie lub jakiejś artystycznej dzie - dzinie. Można też znaleźć przyjemną, jak się wydaje, ucieczkę w picie. Podbudowuje to opinię o samym sobie i chwilowo zaciera potencjalne poczucie niższej warto - ści. Lekkie picie prowadzi do picia ciężkiego. Przyjaciele i rodzina stają się zniesmaczeni i rozczarowani, a praco - dawcy zdegustowani. Pijak pogrąża się w urazie i użalaniu nad sobą. Oddaje się dziecinnym racjonalizacjom, aby usprawiedliwić swoje picie: pracuje ciężko i zasługuje na odpoczynek; boli go gardło po dawnej operacji wycięcia migdałków, a kieliszek zmniejszyłby ból; boli go głowa; żona go nie rozumie; ma stargane nerwy; wszyscy są prze - ciwko niemu i tak dalej, i tak dalej. Nieświadomie staje się chronicznym wyszukiwaczem pretekstów dla samego siebie. Cały czas, gdy pije, mówi sobie i tym, którzy wtrącają się w jego sprawy, że tak naprawdę może kontrolować picie, jeżeli zechce. Aby zademonstrować siłę woli, tygo - dniami nie bierze alkoholu do ust. Nie omieszka przy tym zaglądać codziennie o tej samej porze do ulubionego baru i ostentacyjnie sączyć mleko lub jakiś gazowany napój, nie zdając sobie sprawy z tego, że oddaje się młodzieńczemu ekshibicjonizmowi. Złudnie podbudowany, przestawia się na tryb: jedno piwo dziennie, i to jest początek końca. Jedno piwo prowadzi nieuchronnie do kolejnych piw, a te do ostrego alkoholu. Wysokoprocentowe trunki otwierają drogę do kolejnej pierwszorzędnej popijawy. Co dziw - ne, czynnikiem wyzwalającym eksplozję równie często bywa sukces w interesach, jak i ciąg porażek. Alkoholik nie jest w stanie udźwignąć ani pomyślności, ani nie- powodzeń.
18 19 W tej samej chwili w holu hotelu w Akron przechadzał się nerwowo makler z Nowego Jorku, którego tu nazwie - my Griffith. Griffith był w tarapatach. Aby odzyskać kon - trolę nad pewnym przedsiębiorstwem i odbudować swoje bezpieczeństwo finansowe, przyjechał do Akron i zaanga - żował się w walkę o uzyskanie pełnomocnictwa. Przegrał ją. Rachunek hotelowy pozostał niezapłacony. Griffith był niemal zrujnowany. Chciał się napić. W czasie swojej kariery na Wall Street, Griffith sfi - nalizował kilka znaczących transakcji i dobrze mu się wiodło, ale z powodu napadów nieumiarkowanego picia zaprzepaścił swoje największe szanse. Pięć miesięcy przed przyjazdem do Akron, dzięki pomocy Grupy Oksfordzkiej w Nowym Jorku, przestał zaglądać do kieliszka. Zafa - scynowany problematyką alkoholizmu, wiele razy wracał do szpitala detoksykacyjnego w Central Park West, gdzie wcześniej sam był pacjentem, i rozmawiał z obecnymi pensjonariuszami. Nie przyczynił się do wyzdrowienia żadnego z nich, ale zauważył, że pracując z innymi alko - holikami, może powstrzymać własne łaknienie alkoholu Obcy w Akron, Griffith nie znał alkoholików, z któ - rymi mógłby się zmagać. Spis miejscowych kościołów, który wisiał w holu naprzeciw baru, podsunął mu pewien pomysł. Zatelefonował do jednego z duchownych z listy i za jego pośrednictwem skontaktował się z członkiem miejscowej Grupy Oksfordzkiej. Osoba ta była przyjacie - lem rodziny doktora Armstronga i mogła poznać ze sobą lekarza i maklera podczas kolacji. W ten sposób doktor Armstrong został pierwszym wiernym uczniem Griffitha. Na początku był dość chwiejny. Po kilku tygodniach abs - tynencji pojechał na Wschód na zjazd lekarzy i wrócił do domu w „płynnym” stanie. Griffith, który został w Akron, aby dopracować pewne kwestie prawne wynikające z wal - ki o pełnomocnictwo, nakłonił go do powrotu do trzeźwo - ści. Było to 10 czerwca 1935 roku. Kilka łyków alkoholu, które tego dnia podał mu Griffith, były ostatnimi, jakie lekarz wypił w swoim życiu. S PRAWY SĄDOWE Griffitha przeciągały się, zatrzy - mując go w Akron na sześć miesięcy. Przeniósł swój bagaż do domu Armstronga i razem zajęli się innymi al - cenia czeków bez pokrycia; czyni zadość osobom, które skrzywdził i, ogólnie mówiąc, czyści swoją przeszłość najlepiej jak umie. Nierzadko jego sponsorzy pożyczają mu pieniądze, aby pomóc mu na wczesnym etapie. To katharsis uważa się za ważne z powodu wpływu po - czucia winy na przymus picia. Ponieważ nic nie popycha alkoholika w stronę butelki bardziej niż osobiste urazy, adept sporządza także listę swoich uraz i postanawia ich dłużej nie rozpamiętywać. Na tym etapie jest on gotów zacząć pracę z innymi, czynnymi alkoholikami. Wskutek zwrócenia się na zewnątrz, którego wymaga to zajęcie, jest w stanie mniej myśleć o swoich problemach. Im więcej pijaków uda mu się przyciągnąć do Anoni - mowych Alkoholików, tym większa staje się jego odpo - wiedzialność wobec grupy. Nie może się teraz upić, nie raniąc ludzi, którzy okazali się być jego najlepszymi przy - jaciółmi. Zaczyna dorastać emocjonalnie i sam przestaje być kimś, kto wymaga opieki. Jeżeli został wychowany w duchu tradycyjnego kościoła, zazwyczaj, choć nie za - wsze, staje się na nowo praktykującym wiernym. R ÓWNOCZEŚNIE z przemianą alkoholika zachodzi proces przystosowywania się jego rodziny do jego nowego sposobu życia. Żona lub mąż osoby cierpiącej na alkoholizm, a także dzieci – przez lata narażane na pijac - kie ekscesy – często stają się neurotykami. Nieodzownym uzupełnieniem wypracowanego programu jest reedukacja rodziny. Anonimowi Alkoholicy, którzy są raczej syntezą daw - nych idei niż nowym odkryciem, zawdzięczają swoje ist - nienie współdziałaniu nowojorskiego maklera giełdowego i lekarza z Akron. Obydwaj alkoholicy spotkali się po raz pierwszy niespełna sześć lat temu. W ciągu trzydziestu pięciu lat okresowego picia doktor Armstrong – nadajmy mu fikcyjne nazwisko – przepił większość swojej prakty - ki. Armstrong próbował wszystkiego, w tym Grupy Oks - fordzkiej, i nie uzyskał żadnej poprawy. W Dniu Matki 1935 roku wtoczył się do domu w typowo pijacki sposób, taszcząc drogą roślinę doniczkową, którą złożył na kola - nach żony. Następnie wspiął się po schodach do sypialni i stracił przytomność.
20 21 w grupie, nie jest w stanie odrzucać próśb o pomoc, które zalewają jego biuro. Griffith jest w jeszcze gorszej sytuacji. Przez ostat - nie dwa lata on i jego żona nie mieli domu w zwykłym znaczeniu tego słowa. W sposób przypominający pierw - szych chrześcijan przeprowadzali się z miejsca na miejsce, znajdując schronienie w domach kolegów z AA i czasami nosząc pożyczone ubrania. Skoro został już zrobiony początek, obydwaj inicjato - rzy chcą się wycofać na obrzeża ruchu i poświęcić więcej czasu na odzyskanie równowagi finansowej. Czują, że sposób, w jaki to wszystko jest urządzone, sprawia, że ruch jest praktycznie samoobsługowy i samoczynnie się rozprzestrzenia. Nie obawiają się, że Anonimowi Alko - holicy się zdegenerują i przekształcą w kult, bo w AA nie ma figurantów ani oficjalnego systemu wierzeń do rozpowszechniania. Samozapłonowa natura ruchu przebija z treści listów znajdujących się w zbiorach biura w Nowym Jorku. Wiele osób napisało, że skończyli z piciem, jak tylko przeczytali książkę i uczynili ze swoich domów miejsce spotkań dla małych, lokalnych grup. Nawet dość duża grupa w Little Rock powstała w ten sposób. Inżynier z Akron i jego żona, z wdzięczności za jego uleczenie cztery lata temu, ciągle przyjmują alkoholików do swojego domu. Z trzydziestu pięciu takich podopiecznych wyzdrowiało trzydziestu jeden. D WUDZIESTU PIELGRZYMÓW z Cleveland pod - chwyciło ten pomysł w Akron i wróciło do domu, by założyć własną grupę. Z Cleveland różnymi sposobami ruch rozprzestrzenił się na Chicago, Detroit, St. Louis, Los Angeles, Indianapolis, Atlantę, San Francisco, Evansville i inne miasta. Alkoholik-dziennikarz z Cleveland, po usu - nięciu płuca przeprowadził się ze względów zdrowotnych do Houston. Dostał pracę w tamtejszej gazecie i dzięki serii artykułów założył grupę AA liczącą trzydziestu pięciu członków. Jeden z członków przeprowadził się z Houston do Miami i pracuje teraz nad złowieniem co wybitniej - szych z tej zimowej kolonii pijaków. Sprzedawca z Cle - veland przyczynił się do zapoczątkowania małych grup koholikami. Zanim Griffith powrócił do Nowego Jorku, w Akron udało się „nawrócić” jeszcze dwie osoby. Jedno - cześnie, zarówno Griffith, jak i doktor Armstrong wycofali się z Grup Oksfordzkich, ponieważ czuli, że agresywny ewangelizm i niektóre z innych metod przeszkadzały w pracy z alkoholikami. Swoją technikę oparli na zasa - dzie „bierzesz albo nie” i konsekwentnie jej przestrzegali. Postępy były powolne. Po powrocie Griffitha na Wschód, doktor Armstrong i jego żona, absolwentka Wellesley, przekształcili swój dom w darmowy azyl dla alkoholików i eksperymentalne laboratorium do bada - nia zachowań gości. Jeden z nich, oprócz alkoholizmu cierpiący na depresję maniakalną, o czym nie wiedzieli gospodarze, pewnej nocy biegał w szale z kuchennym nożem. Obezwładniono go, zanim kogokolwiek ugodził. Po półtora roku w sumie dziesięć osób stosowało program i zachowywało abstynencję. To, co pozostało z rodzinnych oszczędności, poszło na pracę z alkoholikami. Niedaw - ne wytrzeźwienie lekarza ożywiło jego praktykę, nie na tyle jednak, by unieść ten dodatkowy wydatek. Mimo to Armstrongowie kontynuowali działalność – za pożyczone pieniądze. Griffith, który miał również żonę Spartankę, w ten sam sposób wykorzystał swój dom w Brooklynie. Pani Griffith, członkini starej brooklyńskiej rodziny, pod - jęła pracę w domu towarowym, a w wolnym czasie pełniła rolę pielęgniarki pijaków. Griffithowie również zaciągali pożyczki, a Griffithowi udawało się dorabiać w domach maklerskich. Do wiosny 1939 roku Armstrongowie i Grif - fithowie wspólnie przeciągnęli na stronę trzeźwości około stu alkoholików. W KSIĄŻCE, którą w tym czasie wydali, uzdrowie - ni pijacy opisywali program leczenia i opowiadali swoje osobiste historie. Tytuł brzmiał Anonimowi Alko - holicy . Został on przyjęty jako nazwa dla samego ruchu, który do tej pory był bezimienny. Gdy książka weszła do obiegu, ruch błyskawicznie się rozprzestrzenił. Dzisiaj doktor Armstrong wciąż stara się łatać swo - ją praktykę. Sytuacja jest trudna. Armstrong ma długi z powodu swojego zaangażowania w ruch i czasu, który darmo poświęca alkoholikom. Będąc kluczową postacią
22 23 zdała sobie sprawę, że jest alkoholiczką. Za radą lekarza skontaktowała się z grupą Anonimowych Alkoholików. Dzisiaj ma inną pracę, a noce często spędza na powstrzy - mywaniu rozhisteryzowanych pijanych kobietach przed wyskakiwaniem przez okno. Będąca po trzydziestce Sarah Martin jest atrakcyjną, pogodną kobietą. Paryscy chirur - dzy dobrze się spisali. Watkins jest urzędnikiem spedycyjnym w fabryce. W 1927 roku uległ w pracy wypadkowi i został wysłany na płatny urlop przez firmę, wdzięczną, że nie złożył pozwu o odszkodowanie. Nie mając nic do roboty w czasie dłu - giej rekonwalescencji, Watkins bezczynnie przesiadywał w nielegalnych knajpach. Wcześniej pił umiarkowanie, te - raz zaczął pić ciągami trwającymi po kilka miesięcy. Jego meble zostały zastawione za długi, a żona uciekła, zabiera - jąc ze sobą trójkę dzieci. W ciągu jedenastu lat Watkins był aresztowany dwanaście razy i odbył osiem wyroków pracy przymusowej. Kiedyś, w ataku delirium tremens, rozpuścił wśród więźniów plotkę, że władze okręgowe zatruwają żywność, by zmniejszyć liczbę osób w zakładach pracy przymusowej i zaoszczędzić na kosztach. Spowodowało to zamieszki w stołówce. Podczas innego ataku delirium, przekonany, że mężczyzna w celi powyżej chce oblać go gorącym ołowiem, Watkins pociął sobie nadgarstki i gar - dło brzytwą. W czasie rekonwalescencji w zewnętrznym szpitalu, z osiemdziesięcioma sześcioma szwami, przy - siągł, że już nigdy się nie napije. Ubzdryngolił się, zanim zdjęto mu ostatnie bandaże. Dwa lata temu były kompan od kieliszka skierował go do Anonimowych Alkoholików i od tamtej pory Watkins nie tknął alkoholu. Wróciła do niego żona i dzieci, a w domu są nowe meble. Znowu pracując, spłacił większą część z dwóch tysięcy dolarów długów oraz drobnych alkoholowych kradzieży i ma na oku nowy samochód. W WIEKU DWUDZIESTU dwóch lat Tracy, przed - wcześnie dojrzały syn zamożnych rodziców, był kierownikiem działu kredytów w firmie inwestycyjno - -bankowej, której nazwa stała się symbolem oszalałych na punkcie pieniędzy lat dwudziestych. Po upadku firmy podczas krachu na giełdzie zajął się reklamą i dobił do w wielu różnych częściach kraju. Prawie połowa członków AA nigdy nie widziała Griffitha lub doktora Armstronga. Dla kogoś z zewnątrz, kto tak jak większość z nas, jest zdumiony wyczynami pijących przyjaciół, osiągnięte wyniki są imponujące. Jest to szczególnie widoczne w bar - dziej zjadliwych przypadkach, z których kilka zostało tutaj opisanych pod zmienionymi nazwiskami. Sarah Martin była wytworem epoki F. Scotta Fitzge - ralda. Córka bogatych rodziców w zachodnim mieście, poszła do wschodnich szkół z internatem i wylądowała we Francji. Wkrótce po wejściu w dorosły świat wyszła za mąż. Sarah spędzała noce na piciu i tańcach do białego rana. Miała renomę dziewczyny, która może dużo wypić. Jej mąż miał słaby żołądek, a ona nabrała do niego obrzy - dzenia. Szybko się rozwiedli. Gdy fortuna jej ojca została zmieciona w 1929 roku, Sarah dostała pracę w Nowym Jorku i zaczęła żyć na własny rachunek. W 1932 roku, szukając przygód, zamieszkała w Paryżu i założyła wła - sną firmę, która odniosła sukces. Nadal piła dużo i pozo - stawała pijana dłużej niż zwykle. Po jednym z napadów pijaństwa w 1933 roku poinformowano ją, że usiłowała rzucić się z okna. Podczas kolejnej popijawy wysko - czyła lub wypadła – nie pamięta – z okna na pierwszym piętrze. Wylądowała twarzą na chodniku i przez sześć miesięcy leżała w szpitalu, gdzie przeszła operację na - stawiania kości, zabiegów dentystycznych i operacji pla- stycznych. W ROKU 1936 Sarah postanowiła wrócić do Sta - nów Zjednoczonych, sądząc, że zmiana otoczenia pozwoli jej pić normalnie. Ta dziecinna wiara w terapeu - tyczną moc zmiany geografii jest klasycznym złudzeniem, któremu wcześniej lub później ulegają wszyscy alkoho - licy. Na statku, przez całą drogę do domu była pijana. Nowy Jork napawał ją strachem, więc piła nadal, by przed nim uciec. Kiedy skończyły się jej pieniądze, zaczęła po - życzać od przyjaciół. Gdy ci się od niej odcięli, kręci - ła się po barach na Trzeciej Alei, wyłudzając drinki od nieznajomych. Przyczyny swoich dotychczasowych kło - potów upatrywała w załamaniu nerwowym. Dopiero po pobycie w kilku ośrodkach leczniczych, dzięki lekturze,
24 nosprawnościami, dalej składa swoje handlowe wizyty i zarabia około czterystu dolarów miesięcznie. D LA BREWSTERÓW, Martinów, Watkinsów, Tra - cy’ch i innych nawróconych alkoholików przyjazne towarzystwo jest teraz dostępne wszędzie, gdziekolwiek zdarzy im się być. W większych miastach AA-owcy spotykają się codziennie na lunchach w ulubionych re - stauracjach. Grupy z Cleveland organizują duże imprezy z okazji Nowego Roku i innych świąt, podczas których wypija się litry kawy i napojów bezalkoholowych. Chica - go prowadzi dom otwarty w piątki, soboty i niedziele, na przemian w północnej, zachodniej i południowej części miasta, żeby żaden samotny AA-owiec nie musiał ucie - kać się do alkoholu z powodu braku towarzystwa podczas weekendu. Niektórzy grają w brydża i inne gry karciane, a zwycięzca każdej partii wpłaca pieniądze do wspólnej kasy na pokrycie kosztów wspólnych rozrywek. Inni słuchają radia, tańczą, jedzą lub po prostu rozmawiają. Wszyscy alkoholicy, pijani czy trzeźwi, lubią gadać. Są jednymi z najbardziej towarzyskich ludzi na świecie, co może być pomocne w wyjaśnieniu, dlaczego w ogóle stali się alkoholikami. rocznej pensji dwudziestu trzech tysięcy dolarów. W dniu, w którym rodził się jego syn, Tracy został zwolniony. Za - miast zjawić się w Bostonie i sfinalizować duży kontrakt reklamowy, wpadł w ciąg i znalazł się w Chicago, zaprze - paszczając szansę dobicia interesu. Zawsze ostro pijący Tracy zmienił się w menela. Upijał się denaturatem i toni - kiem do włosów, żebrał u policjantów, od których zawsze łatwo wyciągnąć drobniaki. Pewnej mroźnej nocy Tracy sprzedał swoje buty za drinka, zakładając kalosze, które znalazł w bramie i ocieplił papierem. Zaczął zgłaszać się do „sanatoriów”, bardziej, by schronić się przed zimnem niż z jakiegokolwiek innego powodu. W jednej z placówek lekarz zainteresował go programem AA. W ramach programu, Tracy, katolik, przy - stąpił do generalnej spowiedzi i powrócił do Kościoła, który dawno temu porzucił. Kilkakrotnie wracał do picia, ale po nawrocie w lutym 1939 roku Tracy nie tknął już kieliszka. Od tamtej pory wrócił do reklamy i rocznych zarobków rzędu osiemnastu tysięcy dolarów. Victor Hugo byłby zachwycony Brewsterem, umię - śnionym awanturnikiem, który wybrał twardą stronę życia. Brewster był drwalem, oborowym i lotnikiem w czasie wojny. Po wojnie zakumplował się z piersiówką i już wkrótce rozpoczął bezowocną objazdówkę po zakładach leczniczych. W jednym z nich usłyszał o szokowych kura - cjach, przekupił więc papierosami murzyńskiego pomoc - nika w kostnicy, aby pozwolił mu tam zaglądać każdego popołudnia i medytować nad zwłokami. Plan działał do - brze aż do dnia, gdy trafił na zmarłego, który pod wpły - wem pośmiertnego grymasu, szczerzył zęby w dziwacz - nym uśmiechu. Brewster spotkał się z AA w grudniu 1938 roku i po osiągnięciu abstynencji dostał pracę sprzedawcy, która wymagała ciągłego chodzenia. W tym samym czasie zachorował na zaćmę obu oczu. Jedno zostało usunięte, pozostawiając mu możliwość widzenia na odległość przez okulary o grubych szkłach. Pozostałego oka używał do patrzenia z bliska, podtrzymując rozszerzoną źrenicę za pomocą kropli do oczu, by uniknąć potrącenia na ulicy. Potem rozwinęły się u niego zakrzepica i obrzęki nóg. Z tymi dolegliwościami Brewster przemierzał ulice przez pół roku, zanim się odkuł finansowo. Dzisiaj w wieku lat pięćdziesięciu, wciąż ograniczony fizycznymi niepeł -
26 27 Dwanaście Kroków Anonimowych Alkolików 1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoho- lu – że nasze życie stało się niekierowalne. 2. Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych mo - że przywrócić nam zdrowy rozsądek. 3. Podjęliśmy decyzję, aby powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, tak jak Go rozumieliśmy . 4. Zrobiliśmy wnikliwą i odważną osobistą inwenturę moralną. 5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów. 6. Staliśmy się całkowicie gotowi, żeby Bóg usunął wszystkie te wady charakteru. 7. Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki. 8. Zrobiliśmy listę wszystkich osób, które skrzywdzi - liśmy, i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim. 9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych. 10. Prowadziliśmy nadal osobistą inwenturę, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów. 11. Staraliśmy się przez modlitwę i medytację popra - wiać nasz świadomy kontakt z Bogiem, tak jak Go rozu - mieliśmy , prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas oraz o siłę do jej spełnienia. 12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych kroków staraliśmy się nieść to posłanie innym alkoholikom i sto - sować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach. Dwanaście Tradycji Anonimowych Alkoholików 1. Nasze wspólne dobro powinno być zawsze na pierwszym miejscu; powrót do zdrowia każdego z nas zależy od jedności AA. 2. Dla naszego grupowego celu istnieje tylko jedna ostateczna władza – miłujący Bóg, tak jak może On wy - rażać siebie w naszym grupowym sumieniu. Nasi liderzy są tylko zaufanymi sługami; oni nie rządzą. 3. Jedynym warunkiem członkostwa w AA jest pra - gnienie zaprzestania picia. 4. Każda grupa powinna być niezależna we wszyst - kich sprawach z wyjątkiem tych, które dotyczą innych grup lub AA jako całości. 5. Każda grupa ma jeden główny cel – nieść posłanie alkoholikowi, który wciąż jeszcze cierpi. 6. Grupa AA nigdy nie powinna popierać, finansować ani użyczać nazwy AA żadnym pokrewnym ośrodkom ani zewnętrznym przedsięwzięciom, ażeby problemy związa - ne z finansami, majątkiem lub prestiżem nie odrywały nas od głównego celu. 7. Każda grupa AA powinna być całkowicie samo - wystarczalna i nie przyjmować dotacji z zewnątrz. 8. Wspólnota Anonimowych Alkoholików powinna na zawsze pozostać nieprofesjonalna, lecz nasze biura służb mogą zatrudniać niezbędnych pracowników. 9. AA, jako takie, nie powinno nigdy stać się organi - zacją, ale możemy tworzyć zespoły i komisje bezpośred - nio odpowiedzialne wobec tych, którym służą. 10. Anonimowi Alkoholicy nie zajmują stanowiska wobec problemów spoza ich wspólnoty, ażeby imię AA nie zostało nigdy uwikłane w publiczne polemiki. 11. Nasze oddziaływanie na zewnątrz opiera się na przyciąganiu, a nie na reklamowaniu; musimy zawsze zachowywać osobistą anonimowość wobec prasy, radia i filmu. 12. Anonimowość stanowi duchową podstawę wszyst - kich naszych Tradycji, przypominając nam zawsze, że za - sady są ważniejsze od osobowości.
28 dzili służbom światowym, obecnie ich działalność musi być kontynuowana przez powierników. 10. Z każdym obowiązkiem dotyczącym służby po - winna się wiązać odpowiadająca mu władza a jej zakres powinien być dobrze zdefiniowany. 11. Powiernicy powinni zawsze dysponować jak naj - lepszymi komitetami, dyrektorami spółek, osobami zarzą - dzającymi, personelem i konsultantami. Kwestie składu tych jednostek oraz kwalifikacji, sposobu obejmowania stanowisk, a także praw i obowiązków poszczególnych osób należy więc zawsze traktować poważnie. 12. Konferencja powinna postępować zgodnie z du - chem Tradycji AA, dbając o to, aby sama nigdy nie stała się ośrodkiem niebezpiecznego bogactwa lub wła - dzy. Jej podstawową zasadą finansową winno być za - pewnienie wystarczających funduszy operacyjnych i rezerw. Żaden z członków Konferencji nie powinien mieć nieuzasadnionej władzy nad innymi. Wszystkie ważne de - cyzje mają być podejmowane w drodze dyskusji i głosowa - nia i – jeśli to tylko możliwe w sposób zasadniczo jedno - myślny. Działania Konferencji nie mogą być spowodować pociągnięcia jej członków do odpowiedzialności karnej lub wywołania publicznej polemiki. Konferencja nigdy nie będzie rządziła Wspólnotą – i tak, jak Wspólnota, której służy – na zawsze pozostanie demokratyczna w myśleniu i działaniu. Dwanaście Koncepcji Służb Światowych 1. Ostateczna odpowiedzialność oraz najwyższa wła - dza służb światowych AA powinna zawsze należeć do zbiorowego sumienia całej naszej Wspólnoty. 2. Konferencja Służb Ogólnych AA stała się, pod nie - mal każdym praktycznym względem, aktywnym głosem i skutecznie działającym sumieniem całej naszej społecz - ności w jej sprawach na świecie . 3. Aby zapewnić skuteczne przewodnictwo, powin - niśmy przyznać każdemu elementowi AA – Konferencji, Zarządowi Służb Ogólnych, jej spółkom pomocniczym, personelowi, komitetom i osobom zarządzającym – tra - dycyjne ,,Prawo do decyzji”. 4. Na wszystkich szczeblach odpowiedzialności po - winno być zachowane tradycyjne ,,Prawo do uczestnictwa”, dające prawo głosu proporcjonalne do ponoszonej przez daną jednostkę odpowiedzialności. 5. Na wszystkich szczeblach naszej struktury powinno obowiązywać tradycyjne ,,Prawo do apelacji”, gwarantu - jące wysłuchanie głosów mniejszości i wnikliwe rozwa - żenie indywidualnych skarg. 6. Konferencja uznaje, że główna inicjatywa i czynna odpowiedzialność za większość spraw służb światowych powinna spoczywać na powiernikach Konferencji, dzia - łających jako Zarząd Służb Ogólnych. 7. Statut i regulamin Zarządu Służb Ogólnych są instrumentami prawnymi, uprawniającymi powier - ników do zarządzania sprawami służb światowych i prowadzenia ich. Statut Konferencji nie jest doku - mentem prawnym; jego skuteczność zależy od tradycji i środków AA. 8. Powiernicy są głównymi osobami odpowiedzialny - mi za ogólną politykę i finanse oraz za zarządzanie tymi obszarami. Dzięki możliwości wybierania wszystkich dyrektorów odrębnych i stale czynnych służb, sprawują nadzór nad tymi jednostkami. 9. Dobrzy przywódcy na wszystkich poziomach służby są dla nas niezbędni w związku z przyszłymi działaniami i bezpieczeństwem. Pierwotnie to założyciele AA przewo -
30 31 Głosy alkoholików będących lesbijkami, gejami, biseksualistami i transsek - sualistami (AA and the Gay/Lesbian Alcoholic) Grupa AA (The A.A. Group) Jak AA współpracują z profesjonalistami (How AA Members Cooperate with Professionals) Jak mówić o AA poza AA (Speaking at Non-A.A. Meetings) Jak rozumieć anonimowość (Understanding Anonymity) Młodzi i AA (Young People and A.A.) Myślisz, że jesteś inny? (Do You Think You’re Different?) Nowicjusz pyta (A Newcomer asks) Posłanie do nastolatków (A Message to Teenagers) Posłanie służby AA (A.A.’s Legacy of Service) Problemy inne niż alkohol (Problems other than Alcohol) Pytania do Dwunastu Tradycji AA (Traditions Checklist from the AA Grapevine) Za murami: Przesłanie nadziei (Behind the Walls: A Message of Hope) Rzut oka na AA (A.A. at a Glance) Słowo „Bóg”. Agmostyci i Ateiści w AA (The „GOD” word. Agnostic and Atheist Members in AA) Samowystarczalność. Gdzie pieniądze i duchowość łączą się (Self-Support: Where Money and Spirituality Mix) Sponsorowanie. P ytania i odpowiedzi (Questions and Answers on Sponsorship) To jest AA (This is A.A.) Wiele dróg do duchowości (Many Paths to Spirituality) Za młodzi? (Too Young?) Multimedia Bill omawia Dwanaście Tradycji AA (Bill Discusses the Twelve Traditions) Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji CD (Twelve and Twelve on CDs) Historie Billa (Bill’s Own Story) Spis publikacji zaaprobowanych przez Konferencję Służby Krajowej AA w Polsce ABC spikera AA Anonimowi Alkoholicy w liczbach. Wyniki badania ankietowego Wspólnoty AA w Polsce przeprowadzonego w latach 2017–2018 Anonimowi Alkoholicy współpracują z profesjonalistami AA w zakładzie karnym. Więzień do więźnia. Historie Polaków Historia AA w Polsce, tom I Historia AA w Polsce, tom II Jest rozwiązanie. Historie osobiste polskich AA Niezbędnik nowicjusza AA Pytania do Dwunastu Koncepcji AA Służba skarbnika – porady praktyczne Doświadczenia polskich AA w służbach mundurowych Do pracodawcy. Jak działają Anonimowi Alkoholicy Porady praktyczne w służbie kolportera Książki Anonimowi Alkoholicy (Alcoholics Anonymous) Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość (Anonymous Alcoholics Comes of Age) AA w zakładzie karnym. Więzień do więźnia. (AA in prison. Inmate to inmate) Codzienne refleksje (Daily Reflections) Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji (Twelve Steps and Twelve Traditions) Doktor Bob i dobrzy weterani (Dr. Bob and the Good Oldtimers) Jak to widzi Bill (As Bill Sees It) Język serca (The Language of the Heart) Przekaż dalej (Pass It... On) The Best of Bill (The Best of Bill) Uwierzyliśmy (Came to Believe) Życie w trzeźwości (Living Sober) Broszury AA dla kobiet (A.A. for the Woman) AA i siły zbrojne (A.A. and the Armed Services) AA pytania i odpowiedzi (Frequently Asked Questions About AA) AA w placówkach leczniczych (A.A. in Treatment Facilities) AA w zakładach karnych (A.A. in Correctional Facilities) Artykuł Jacka Alexandra o AA (The Jack Alexander Article about A.A.) Co się zdarzyło Jankowi…? (What Happened to Joe?) Czy AA jest dla Ciebie? (Is A.A. for You?) Czy AA jest dla mnie? (Is A.A. for Me?) Czy w Twoim życiu jest alkoholik? (Is There an Alcoholic in Your Life?) Dla uczestnika AA - leki i narkotyki (The A.A. Member – Medications and Other Drugs) Dostęp do AA. Członkowie Wspólnoty dzielą się doświadczeniem w poko- nywaniu barier (Access to A.A. Members share on overcoming barriers) Duchowni pytają o Wspólnotę AA (Members of the Clergy Ask about A.A.) Dwanaście Koncepcji ilustrowane (The Twelve Concepts Illustrated) Dwanaście Kroków ilustrowane (The Twelve Steps Illustrated) Dwanaście Tradycji ilustrowane (The Twelve Traditions Illustrated) Spis publikacji zaaprobowanych przez Konferencję Służb Ogólnych AA dostępnych w języku polskim
The Jack Alexander Article About A . A . P-12_Jack_Alexander_Article.indd 1 7/29/22 4:06 PM U- 14 Druk: Wydawnictwo i Drukarnia APOSTOLICUM Sp. z o.o. ul. Wilcza 8, 05-091 Ząbki tel. +48 22 771 52 30, +48 501 637 128 QR CODE Wygenerowano na www.qr-online.pl ISBN 978-83-66959-58-3 9 7 8 8 3 6 6 9 5 9 5 8 3 Deklaracja odpowiedzialności Gdy ktokolwiek, gdziekolwiek potrzebuje pomocy, chcę, aby napotkał wyciągniętą ku niemu pomocną dłoń AA. I za to jestem odpowiedzialny. Deklaracja jedności To powinniśmy czynić dla przyszłości AA: Na pierwszym miejscu stawiać nasze wspólne dobro; Zachowywać jedność naszej wspólnoty, Gdyż od jedności AA zależy nasze życie I życie tych, którzy do nas dołączą.